® Oryginalne Zioła ALVEO od Akuna

Szanta zwyczajna

admin — Wed, 08 Dec 2010 12:25:51 +0000

Szanta zwyczajna, Marrubium vulgare. Szanta zwyczajna, zwana po rosyjsku szandra obyknowiennaja, po łacinie Marrubium vulgare zmienia stan biochemiczny błon śluzowych, a jednocześnie upłynnia i odkaża wydzielinę, ułatwiając jej wydalanie. Przy tym działa łagodnie, nie wysusza błon śluzowych, lecz oczyszcza je. Zauważono też jej korzystny wpływ na serce, nie bezpośrednio, lecz przez układ nerwowy. To bardzo korzystne działanie znane jest i wykorzystywane od niepamiętnych czasów. Stosuje się ją przy dychawicy oskrzelowej, rozedmie, przewlekłym nieżycie oskrzeli, uporczywym kaszlu, a także przy żółtaczce, schorzeniach nerwowych, chorobach gorączkowych, obrzękach, kamicy nerkowej, obrzękach wątroby i śledziony i w ogóle osłabieniu czynności trawiennych. A jako lek pomocniczy przy grypie, zapaleniu opłucnej i zaburzeniach czynności serca. Napar z 15–40 g ziela zaparzonych w litrze wody, pije się dwa lub trzy razy dziennie po pół szklanki. Zewnętrznie stosuje się szantę do płukania gardła i przepłukiwać przy upławach, zwykle w połączeniu z rumiankiem. Bardzo duże dawki naparów, wywarów czy maceratów z szanty pobudzają układ naczyniowy, znacznie zwiększają czynności wydalnicze skóry i nerek oraz wywołują biegunkę, należy ją więc stosować oględnie.

Szałwia lekarska

admin — Wed, 08 Dec 2010 12:25:06 +0000

Szałwia lekarska ( Salvia officinalis). Rodzina: Wargowe ( Labiatae) Występowanie: Występowanie: basen Morza Śródziemnego, uprawiana w Europie, także w Polsce, Ameryce Północnej Szałwia lekarska jest krzewem lub krzewinką wiecznie zieloną . Łodyga jest dość silnie rozgałęziona, niekiedy owłosiona. Zwykle w dolnej części zdrewniała. Liście charakterystyczne, zimozielone, lancetowate, od spodu silnie omszałe. Kwiaty pojawiają się w od maja- lipca , są barwy jasnofioletowej bądź różowej. Zebrane są w kłosy i umieszczone są na szczytach łodyg. Owocem jest rozłupina. Szałwia lekarska jest rośliną, którą dość łatwo zidentyfikować , ponieważ posiada charakterystyczny kamforowy zapach, dzięki dużej zawartości olejku eterycznego. Składniki tywne:olejek eteryczny ( ok. 2,5 %) garbniki, gorycze, witaminy C,P,B1 , prowitamina A, saponiny, flawonoidy, żywice, sole mineralne,triterpeny. Co ciekawe także nieznaną substancję estrogenną i przeciwpotną. Działanie:Szałwia lekarska należy do najstarszych roślin leczniczych. Była uznawana jako cenne ziele już w starożytnej Grecji. Dziś ma szerokie zastosowanie w różnego rodzaju mieszankach. Działa między innymi ściągająco, przeciwzapalnie, antyseptycznie, grzybobójczo, przeciwbakteryjnie co znalazło zastosowanie w leczeniu stanów zapalnych gardła, jamy ustnej. Działanie rozkurczowe i żółciopędne szałwii jest wykorzystywane w mieszankach przeciwko niestrawności, ułatwiających trawienie. Ponadto szałwia ma działanie moczopędne, tonizujące, uspokajające, przeciwcukrzycowe, a także przeciwpotne

Rzodkiew czarna

admin — Wed, 08 Dec 2010 12:24:06 +0000

Rzodkiew czarna Raphanus sativus var. niger Ang. Spanish Radish; franc. Radis noir; niem. Schwarzer Rettich; ros. Riedka posiewnaja. Występowanie
W Azji; obecnie powszechnie uprawiana, również w Polsce. Surowiec Świeży korzeń rzodkwi czarnej — Radix Raphani nigri recens. Suszenie korzeni powoduje znaczny ubytek związków czynnych. Główne związki Mieszanina glikozydów gorczycowych (tzw. glukozynolatów), łatwo hydrolizujących do izosiarkocyjanianów allilu lub butylu oraz kwaśnego siarczanu potasowego i glukozy. Ponadto pokrewne związki nieglukozydowe — rafania, rafanozyna A. Izosiarkocyjaniany są płynne i należą do tzw. olejków gorczycowych. Działanie Cholereticum, cholagogum, bacteriostaticum, stomachicum. Korzeń rzodkwi czarnej działa silnie żółciotwórczo. W licznych badaniach stwierdzono, że wywołuje najpierw wzmożone wydzielanie jasnej żółci pochodzącej z wątroby (cholereticum), następnie ciemnej — z pęcherzyka żółciowego (cholagogum). Równocześnie poprawia się ruchowość przewodów żółciowych, zmniejsza się stan napięcia zwieracza bańki wątrobowo-trzustkowej, powraca do normy naturalny ruch jelit, wzmaga się wytwarzanie soków trawiennych. W rezultacie następuje uchwytna poprawa w trawieniu pokarmów i przyswajaniu ich składników. Ważne znaczenie ma działanie przeciwbakteryjne surowca na szczepy Gram-ujemne i Gram-dodatnie, również na antybiotykooporne, ponadto na wirusy, grzyby chorobotwórcze i ich zarodniki. Działanie to, choć dotyczy przede wszystkim przewodu pokarmowego, rozciąga się również na inne narządy wewnętrzne, ponieważ izosiarkocyjaniany łatwo ulegają resorpcji i są lotne. Wydalają się wraz z wydychanym powietrzem, odkażają drogi oddechowe, przenikają również do nerek i do moczu. Działanie ich jest o wiele łagodniejsze od działania gorczycy czarnej (Brassica nigra), nie występują więc szkodliwe objawy uboczne. W dawkach normalnie zalecanych można stosować u dzieci; młodzieży i osób starszych. Sok z rzodkwi czarnej jest dość bogaty w sole mineralne, witaminę C i cukry i dlatego powinien być traktowany jako środek remineralizujący i ogólnie wzmacniający (roborans). Działania uboczne Duże dawki soku, zwłaszcza przyjęte na czczo, mogą u niektórych osób spowodować podrażnienie i przekrwienie błony śluzowej żołądka. Zastosowanie W przewlekłych stanach zapalnych i uszkodzeniach wątroby, zmniejszonym wytwarzaniu żółci i jej zastoju, przewlekłych cholecystopatiach, skłonności do kamicy żółciowej, pomocniczo — w kamicy żółciowej, żółtaczce, atonii pęcherzyka żółciowego. Również w niektórych schorzeniach przewodu pokarmowego, długo utrzymujących się dyspepsjach, atonii jelit, nieżycie żołądka i dwunastnicy, aerofagii, bolesnych wzdęciach, nieregularnych wypróżnieniach. Ponadto jako adiuvans w przewlekłej skazie moczanowej, zapaleniu miedniczek nerkowych i pęcherza na tle bakteryjnym. Przeciwwskazania
Ostry i podostry nieżyt żołądka, jelit i nerek, silne zapalenie wątroby.

Rozmaryn lekarski

admin — Wed, 08 Dec 2010 12:23:16 +0000

Rozmaryn lekarski to wiecznie zielona krzewinka. Jest powszechnie znana w krajach śródziemnomorskich. Na słonecznych stokach górskich wyrasta do 2 metrów wysokości. Kwitnie od czerwca do sierpnia. Cała roślina ma intensywny, charakterystyczny zapach. Odmiany Jest wiele odmian rozmarynu: od wolno rosnących płożących o wysokości 15 cm, nadającej się do pojemników wiszących do jednometrowych opadających kaskadami. Odmiany o bardziej regularnym wzroście i jaśniejszych kwiatach są idealne do stosowania jako ozdoba w patio czy na tarasie. Rozmnażanie Rozmaryn można rozmnażać na dwa sposoby: poprzez wysiew nasion (metoda czasochłonna) przez sadzonki zielne (z 6-8 parami liści), pobierane ze szczytów pędów roślin matecznych w lipcu i sierpniu. Wymagania i uprawa
Rozmaryn jest rośliną południową, wymaga więc dużo światła i ciepła. W naszych warunkach klimatycznych jego uprawa w ogrodach łączy się z dużym ryzykiem, bowiem roślina łatwo przemarza (poniżej – 9 stopni C). Dobre wyniki osiągamy uprawiając go w pojemnikach. Na okres od czerwca do sierpnia możemy wynieść go do ogrodu, a zimować powinien domu, w jasnym i chłodnym miejscu. Wiosna każdego roku krzaczki rozmarynu przesadza się do większych pojemników. Należy go zasilać nawozami płynnymi, nie dłużej jednak Nido końca lipca, by pędy zdążyły zdrewnieć. Zbiory i przechowywanie Surowcem są liście rozmarynu. Zbiera się je na początku kwitnienia roślin ścinając wierzchołkowe części pędów (20-30 cm długości). Suszy się w warunkach naturalnych, w miejscach przewiewnych i zacienionych. Suche liście mają silny, kamforowy zapach (zbliżony do aromatu sosny), korzenny, cierpkawo-gorzkawy, nieco palący, chociaż wytrawny smak. Zastosowanie Rozmaryn jest stosowany w stanach skurczowych jelit, dróg żółciowych i moczowych, w stanach napięcia psychicznego, osłabieniu, bólach głowy. Stosowany zewnętrznie uśmierza bóle mięśni, nerwobóle, rwę kulszową. Jest używany w chorobach skóry wywołanych przez bakterie. Olejek rozmarynowy stosowany w formie nacierań, wpływa pobudzająco przy schorzeniach artretycznych. Jest szczególnie ceniony w krajach śródziemnomorskich i w Anglii. Świeże lub suszone listki dodaje się do zup, sosów, gotowanych ziemniaków, makaronu, warzyw, dań rybnych, mięsnych, dziczyzny, wędliny oraz grzybów i pizzy. Można też przyrządzić ocet i olej rozmarynowy. Gałązka rozmarynu podrzucona na żar, gwarantuje miłą woń mięsom i wędlinom pieczonym na grillu. Spożywanie większych ilości rozmarynu może powodować niekorzystne skutki. Olejek rozmarynowy działa także korzystnie na porost, zdrowotność zdrowotność kolor włosów.
Rozmaryn znany był już w starożytności. Rzymianie nazywali go morską rosą, gdyż rósł na wybrzeżach morskich. Był też rośliną kultową. W ludowej tradycji uchodził za symbol miłości, ale także i śmierci. Stosowano go też jako ozdobę i do sporządzania kadzideł. kadzideł dawnej Polsce wytwarzano z niego syrop i wino oraz używano w celach leczniczych, miał przedłużać i pomagać zachować urodę.

Ostropest plamisty

admin — Wed, 08 Dec 2010 12:22:42 +0000

Ostropest plamisty, Silybum marianum. Ostropest plamisty (łac. Silybum Marianum) – gatunek rośliny jednorocznej należący do rodziny astrowatych. Pochodzi głównie z obszaru śródziemnomorskiego, rośnie dziko w Europie, Ameryce Północnej, Australii oraz Azji Mniejszej. W Polsce roślina uprawna, przeważnie jednak zdziczała (ergazjofigofit). Ostropest znany jest głównie ze swych właściwości leczniczych, od wieków używany przy leczeniu wątroby i innych narządów.

Mniszek lekarski

admin — Wed, 08 Dec 2010 12:21:54 +0000

Mniszek lekarski, Taraxacum officinale. Mniszek lekarski działa pobudzająco na wytwarzanie żółci przez wątrobę, ułatwia trawienie, działa moczopędnie, odtruwając i oczyszcza organizm ze szkodliwych produktów przemiany materii. Ponadto wykazuje działanie rozkurczające, przeciwcukrzycowe, zwiększa odporność organizmu, pobudza wydzielanie soków żołądkowych, obniża poziom cukru we krwi. Zewnętrznie zastosowany działa regenerująco na skórę, przyspiesza gojenie się uszkodzeń skóry. We współczesnym ziołolecznictwie stosowany jest jako lek zwiększający wydzielanie żółci w schorzeniach wątroby i woreczka żółciowego, przede wszystkim po wirusowym zapaleniu wątroby, po zabiegach operacyjnych na drogach żółciowych, w początkach kamicy żółciowej. Ponadto jako lek moczopędny w chorobach nerek, w otyłości, pomocniczo w reumatyzmie i chorobach skórnych, także w zaburzeniach trawiennych wynikających z niedostatecznego wydzielania soków żołądkowych oraz jako lek przeciwcukrzycowy we wczesnych stadiach cukrzycy.
Zewnętrznie do okładów na uszkodzenia skóry, brodawki, kurzajki itp. oraz w przewlekłych nieżytach jamy ustnej, gardła i oskrzeli stosuje się kwiat mniszka.
Sok mleczny ze świeżego ziela lub korzenia hamuje wzrost brodawek i kurzajek.

Działanie i zastosowanie: Mniszek lekarski działa pobudzająco na wytwarzanie żółci przez wątrobę, ułatwia trawienie, działa moczopędnie, odtruwająco i oczyszcza organizm ze szkodliwych produktów przemiany materii. Ponadto wykazuje działanie rozkurczające, przeciwcukrzycowe, zwiększa odporność organizmu, pobudza wydzielanie soków żołądkowych, obniża poziom cukru we krwi. Zewnętrznie zastosowany działa regenerująco na skórę, przyspiesza gojenie się uszkodzeń skóry.
We współczesnym ziołolecznictwie stosowany jest jako lek zwiększający wydzielanie żółci w schorzeniach wątroby i woreczka żółciowego, przede wszystkim po wirusowym zapaleniu wątroby, po zabiegach operacyjnych na drogach żółciowych, w początkach kamicy żółciowej. Ponadto jako lek moczopędny w chorobach nerek, w otyłości, pomocniczo w reumatyzmie i chorobach skórnych, także w zaburzeniach trawiennych wynikających z niedostatecznego wydzielania soków żołądkowych oraz jako lek przeciwcukrzycowy we wczesnych stadiach cukrzycy. Zewnętrznie do okładów na uszkodzenia skóry, brodawki, kurzajki itp. oraz w przewlekłych nieżytach jamy ustnej, gardła i oskrzeli stosuje się kwiat mniszka. Sok mleczny ze świeżego ziela lub korzenia hamuje wzrost brodawek i kurzajek.

Mięta pieprzowa

admin — Wed, 08 Dec 2010 12:21:02 +0000

Mięta pieprzowa Mentha piperita (Mięta lekarska) jest krzaczastą byliną dochodzącą do 90 cm wysokości, o czterokanciastych łodygach, owalnych, podłużnych, naprzeciwległych, ostro zakończonych, ząbkowanych liściach z gruczołami olejkowymi i różowo-fioletowych, małych kwiatach, zebranych w gęste nibykłosy. Powstała z krzyżówki mięty zielonej z miętą wodną. Ziele, będące rośliną leczniczą, miododajną i przyprawową, pochodzi z Anglii, gdzie jest szeroko wykorzystywane w rodzimej kuchni, do dań mięsnych i tradycyjnych sosów miętowych do baraniny. Pierwsze uprawy mięty pieprzowej rozpoczęto w 1750 roku w okolicach Londynu. W Polsce znana jest przede wszystkim ze swych właściwości leczniczych. Należy do najczęściej stosowanych ziół. Wykorzystywana jest głównie do łagodzenia dolegliwości żołądkowo-jelitowych. Herbatka z mięty jest lubianym naparem zarówno ze względu na swoje właściwości lecznicze jak również orzeźwiający, chłodzący smak i miły aromat. Właściwości terapeutyczne mięta zawdzięcza olejkom lotnym (olejek miętowy), garbnikom, flawonoidom i kwasom organicznym. Olejek eteryczny pozyskiwany z mięty jest mieszaniną ponad 30 różnych substancji w skład których wchodzi mentol (29–48% ), menton (20–31%), walerianian mentolu, tymol, limonen i różne rodzaje garbników (6-12%), flawonoidów i goryczy.

Działanie mięty pieprzowej Mięta zwiększa wydzielanie soku żołądkowego i żółci. Usprawnia pracę jelit, poprawia apetyt, działa odkażająco, uspokajająco, przeciwbakteryjnie i wiatropędnie. Związki zawarte w mięcie pieprzowej działają rozkurczowo, zmniejszając napięcie mięśni gładkich (mięśnie żołądka i jelit). Zastosowanie Wewnętrznie stosowany jest w łagodzeniu bólów brzucha, niestrawności, wzdęć i nudności. Pomocny również w zaburzeniach trawienia, schorzeniach wątroby jak również stanach zapalnych jamy ustnej i gardła. Ze względu na uspakajające działanie stosowany jest także w leczeniu bezsenności, migreny i nerwobóli.

Krwawnik pospolity

admin — Wed, 08 Dec 2010 12:19:57 +0000

Krwawnik pospolity - Achillea millefolium – W tej niepozornej roślinie ukryta jest wielka siła lecznicza. Krwawnik posiada urozmaicony skład chemiczny i dzięki temu wykazuje wielokierunkowe działanie. Jest lekiem wszechstronnie działającym. Znany jest od bardzo dawna jako środek powstrzymujący krwawienia, czemu zawdzięcza nawet polską nazwę. Jest jednym z podstawowych surowców leczniczych. Poza właściwościami przeciwkrwotocznymi działa żółciopędnie i ściągając, także przeciwzapalnie, odkażająco, rozkurczając. Krwawnik jest używany w stanach gorączkowych, grypie i zwykłym przeziębieniu. Stosowany jest również w nieżytach i stanach zapalnych przewodu pokarmowego, jak krwawienia, wrzody. Zewnętrznie jest stosowany w postaci okładów przy drobnych skaleczeniach i otarciach. Krwawnik to jedno z najskuteczniejszych ziół o działaniu napotnym, używany do zwalczaniu gorączki. Dzięki właściwościom rozszerzającym naczynia krwionośne obniża ciśnienie krwi i ułatwia trawienie, działa odkażająco na układ moczowy i dlatego jest stosowany w leczeniu infekcji, np. zapaleniu pęcherzyka moczowego. Jest skutecznym środkiem dezynfekującym, gojącym i przeciwzapalnym. Stosuje się go jako lek na upławy, hemoroidy, w zapaleniu skóry i śluzówek na różne rany i bóle reumatyczne. Używany zewnętrznie przyspiesza gojenie się ran i łagodzi stany zapalne skóry i błon śluzowych. Nasiadówki pomagają kobietom w schorzeniach dróg rodnych. Przemywanie twarzy naparem oczyszcza tłustą cerę z wypryskami.

Kozieradka błękitna

admin — Wed, 08 Dec 2010 12:19:09 +0000

Kozieradka błękitna - Trigonella coerulea L. (Trigonella caerulea /Desr. ex Lam./ Ser.) – roślina jednoroczna dorastająca do 100 cm długości; liście trójlistkowe, długoogonkowe, brzegiem drobno ząbkowane; kwiaty jasnoniebieskie, do 8 mm dł., zgromadzone w wielokwiatowych główkach; kwiaty motylkowe; pręcików 10, z tego 9 zrośniętych, 1 wolny; słupek 1. Owoc – strąk do 6 cm długości. Roślina uprawiana, w Polsce niekiedy dziczejąca przy polach i gospodarstwach. Dziko (naturalnie) rośnie w Krajach Śródziemnomorskich. Roślina miododajna. Przy roztarciu w dłoniach roślina wydziela silny zapach. Pokrojem przypomina nostrzyk. Ziele odpędza mole, ponadto jest stosowane jako przyprawa do serów (nasienie).

Właściwości lecznicze Preparaty z kozieradki wykazują właściwości odżywcze, przeciwzapalne, żółciopędne, rozkurczowe, poprawiające samopoczucie, żółciotwórcze, pobudzające wydzielanie soku trzustkowego, żołądkowego i jelitowego, wzmacniające, usprawniające wchłanianie pokarmów, regulujące wypróżnienia, pobudzające regenerację wszystkich tkanek, aktywujące hemopoezę (kozieradka to naturalny aktywator procesów wytwarzania krwinek), mlekopędne, moczopędne, przeciwalergiczne, anaboliczne. Kozieradka obniża poziom glukozy we krwi zwiększając jej przenikanie do komórek. Wodno-alkoholowe wyciągi z kozieradki pobudzają miogenezę (rozwój tkanki mięśniowej), wzrost tkanki mięśniowej, chrzęstnej, kostnej i łącznej właściwej. Saponiny sterydowe kozieradki są prekursorami w syntezie horomonów sterydowych o działaniu anabolicznym (estrogeny, dehydroepiandrosteron, testosteron). Kozieradka nasila syntezę kortykosteroidów w nadnerczach. Zwiększa retencję azotu w ustroju, pobudza syntezę białek, dostarcza związki aminowe i aminokwasy, które mogą być wykorzystane w procesach anabolicznych (asymilacji). Działanie stymulujące wzrost organizmu związane jest z pobudzającym wpływem 4-hydroksy-izoleucyny na wydzielanie insuliny. Insulina pobudza syntezę białka.

Kozieradka pospolita

admin — Wed, 08 Dec 2010 12:17:43 +0000

Kozieradka pospolita, Trigonella foneum graecum czyli koniczyna grecka – Trigonella foenum – graecum L. to roślina jednoroczna dorastająca do 60 cm wys.; korzeń długi, palowy; łodyga słabo rozgałęziona, wznosząca się; liście trójlistkowe; listki odwrotnie jajowate lub podługowate, od spodu szarawe; kwiaty żółte lub bladożółte wyrastają z kątów liści. Kwitnie od czerwca do lipca, miododajna. Owoc – żółtobrunatny równowąski, sierpowato wygiety strąk z Dziubkiem na końcu, długości 3-10 cm. 1 strąk zawiera 12-20 nasion. Dziko rośnie w Azji. Uprawiana w wielu krajach. W Polsce nasiona dojrzewają we wrześniu lub na początku października. Przeciętny plon nasion: 1 t/ha.